અન્ધ આંખો નુ અજવાળુ-41

અન્ધ આંખો નુ અજવાળુ.

41

કિશોર થી છુટી પડી ને નિરાશ વદને રંજન પોતાના કોલોની વાળા ફ્લેટ ઉપર આવી.

તેના મનમા હતાશા ફરી વળી હતી, પોતાનો બધોજ પ્લાન ખુલ્લ્લો પડી ગયો અને ઉદયશેઠ ની હાથ મા આવી રહેલી દોલત સરી ગઈ એનો તેને બહુજ આઘાત લાગ્યો હતો.દિલેરસિંહ તેને સહાય કરી રહ્યો હતો કે પોતાને ખુલ્લી પાડી રહ્યો હતો એ કોયડો ઉકેલવો બહુજ મુશ્કેલ હતુ.એકજ આશ્વાસન હતુ કે કિશોરે હજી તેને છોડી ન હતી, કિશોર ની આ ઉદાર વર્તણુક્ના કારણે તેના દુખી મન મા એક નવી આશા નો સંચાર થયો હતો.

બાકી પોતે તો ઉદયશેઠ ના કારણે કિશોર ને પણ છેહ આપવા તૈયાર થઈ હતી, એ તેને યાદ આવ્યુ. કિશોર જેવા સાચા પ્રેમી ને આમ હાંસિયા મા ધકેલી દેવા મા મોટી ભૂલ થતી હતી એ તેને હવે સમજાઈ રહ્યુ હતુ. તેમ છતા કિશોરે તેને છોડી ન હતી એ બદલ કિશોર નો આભાર તો માનવોજ જોઇએ.

તે પોતાના રૂમ મા પડી રહી, તેને ખાવા પિવાનુ પણ મન ન હતુ. તે એજ હાલત મા ક્યાં સુધી પડી રહી એ તેને ભાન ન રહ્યુ.

તે જ્યારે જાગી ત્યારે બહાર અન્ધારુ થવા આવ્યુ હતુ.કોલોની મા દિવાબત્તી થવા લાગ્યા હતા, તેણે ઉભા થઈ ને મુખ ઉપર પાણી છાંટ્યુ.

એજ પળે બહાર થોડી ચહલપહલ થતી સંભળાઈ, તેના બન્ધ બારણા ઉપર કોઇએ આવેશ પુર્વક હાથ ઠોકવા માંડ્યા.

“અત્યારે શું હશે..?” કહેતી રંજન બારણુ ઉઘાડવા ગઈ.

સામેજ લખધીર ઉભો હતો. તેની સાથે અરુણ ને પણ ઉભેલો જોઈ રંજન સ્તબ્ધ બની ગઈ.

લખધીરે અરુણ ને બે હાથો ના સહારે પકડી રાખ્યો હતો.

” રંજન  અરુણ મળ્યો છે     એને અન્દર લેવા મા મને મદદ કર..”લખધીરે કહ્યુ.

રંજને અરુણ ને બીજી બાજુ થી ટેકો કર્યો. બન્ને મળી ને તેને ઘરમા લઈ આવ્યા.

બહાર એકત્ર થયેલા લોકો પણ કુતુહલ પુર્વક પાછળ ઘરમા આવ્યા.

“લખધીર..! અરુણ ક્યાંથી મળ્યો.” કોઇએ પુછ્યુ.

રંજને દોડી ને પથારી સરખી કરી, લખધીરે બિજા લોકો ની સહાય થી અરુણ ને તેના ઉપર સુવરાવ્યો.તે હજી અશક્ત હોય એમ લાગતુ હતુ.તેના મુખ ઉપર કેટલાયે દિવસ ના દાઢી મુછ ચઢી ગયા હતા.તેના કપડા પણ કોઈ બિજાના હોય એવુ લાગતુ હતુ.

“અરુણ ક્યાં મળ્યા તમને..?”રંજને પણ પુછ્યુ.

” કાંઈ કહેવા જેવુ નથી.હું થોડો મોડો પડ્યો હોત તો આપણી તેને ગુમાવી બેઠા હોત.”લખધીરે રંજને આપેલુ પાણી પિતા કહ્યુ.

“કેમ કેમ..?” રંજન ઉપરાંત બધાજ બોલી ઉઠ્યા.

“હું તેની શોધ મા રોજ જુદી જુદી દિશામા ભટક્યા કરતો હતો.એ જ રીતે આજે પણ હું બધે નઝર નાખતો જઈ રહ્યો હતો ત્યારે મને રેલ્વે ટ્રેક ઉપર કોઈ ને લથડતા પગલે ચાલતો જોયો. હું ઓળખી ગયો કે આતો અરુણજ છે…. સામે થી ટ્રૈન આવીજ રહી હતી, એંજિંનડ્રાયવરે તેને પાટાવચ્ચે ચાલતો જોયો હશે એટલે તેણે વ્હિસલ ઉપર વ્હિસલ મારવા માંડી, પણ આ અરુણ ઉપર તેની કોઈ અસર ન હતી,પછી મેં જિવ ઉપર આવી ને દોટ લગાવી, એક જરા માટે હું વહેલો પહોંચ્યો અને અરુણ ને બથ મા લઈ ને પાટાની બાજુમાઅમે બન્ને ગબડી પડ્યા.”

“પણ અરુણે આવુ કેમ કર્યુ..?” લોકો એ પુછવા માંડ્યુ.

“એને હમણા તો આરામ કરવા દઈ એ, એ જરા સ્વસ્થ થાય એ પછી બધુ પુછીશુ. હમણા કોઈ કશુ પુછે એ ઠીક નહી થાય. ” લખધીરે બધા એકત્ર થયેલા લોકો સામે બે હાથ જોડ્યા.

” લોકો પણ સમજ્યા અને વિખરાયા.

લખધીરે પોતાના ઘરે ફોન કરી ને જણાવ્યુ કે અરુણ મળી આવ્યો છે, અને ચિંતા કરવા જેવુ નથી. તેણે બિજો ફોન પણ કર્યો.અને અરુણ મળવા ની વાત કરી દીધી. ત્રીજો ફોન તેણે ઇંસ્પેક્ટર ઝાલા ને  કરી દીધો.

“થોડીજ વાર મા લખધીર ની પત્ની દેવકુંવર, અને બહેન સોનાલિ આવી ગયા,

“રંજન તારુ સૌભાગ્ય અમર રહ્યુ એ જાણી ને મને કેટલો આનન્દ થઈ રહ્યો છે.” દેવકુંવરે રંજન ને ભેટતા કહ્યુ.

સોનાલિ વેધક નજરે રંજન સામે જોઈ રહી,

“પણ આ બધુકઈ રીતે બન્યુ એ તો વાત કરો..?”રંજને લખધીર ને કહ્યુ.

“મને વધુ કશી ખબર નથી, હું એટલુ સમજ્યો છું કે અરુણ જિવન થી ત્રાસી ને આપઘાત કરવા જઈ રહ્યો હતો…”લખધીરે કહ્યુ

“ઓ બાપરે…!પણ એવુ એમને શું દુખ આવી પડ્યુ..?”સોનાલી એ આંખમ્મા આંસૂ સાથે પુછ્યુ,”

“આમ તો એ હિમ્મત પુર્વક બધુ સંભાળવા લાગ્યા હતા, અરે આગ મા બધુ બળી ગયુ તોયે એ હિમ્મત હાર્યા ન હતા તો એકાએક આપઘાત કરવા નુ શું કારણ હશે..?’રંજને કહ્યુ.

” એ તો એજ કહી શકે, હું તો ભગવાન નો આભાર માનુ છું કે હું ખરે વખતેજ તેની પાસે પહોંચી ગયો.નહીતર શુ થઈ ગયુ હોત.” લખધીરે કહ્યુ.

“હવે તુ અને સોનાલિ અહીં રંજન પાસે જ રહી જાઓ, હું બિજાઓ ને ખબર આપુ છુ. દિલેરસિંહ પણ બહુજ ચિંતા કરતો હતો, એને અને બિજાઓ જે આને શોધવા મા લાગ્યા છે એ બધા ને ખબર આપી ને હું પાછો આવુ છું.”કહી લખધીર ઉભો થયો. સુતેલા અરુણ તરફ એક દ્રષ્ટી કરી ને તે બહાર નિકળ્યો.

બહાર બધા તેને ફરી પાછા ઘેરી વળ્યા અને અરુણવિષે પુછવા લાગ્યા. બધા ને ટુંક મા વાત સમજાવી ને લખધીર પોતાની બાઇક લઈ ને કોલોની ની બહાર  આવ્યો.

અરુણ બેભાન જેવો હતો. તેની સ્થિતિ એવી દેખાતી હતી કે હમણા તેને કશુ પુછી ન શકાય.

અરુણ ની ખબર કાઢવા અને કુતુહલ સંતોષવા પડોશ ની સ્ત્રીઓ પણ આવી ગઈ, રંજન ને સમજાયુ નહી કે કેવી રીતે સાચો લાગે એવો પ્રતિભાવ આપવો.પણ તેના મુખ ઉપર દેખાતી મુંઝવણ નો અર્થ મળવા આવનારાઓ એ એવો કર્યો કે તે આનન્દ અને શોક ના મિશ્રભાવ વચ્ચે અવાચક થઈ ગઈ છે.

ધીમે ધીમે બધાએ વિદાય લિધી. દેવકુંવર અને સોનાલિ એ પણ રંજન ને એકલી મુકવા વિદાય લિધી.એ પછી રંજન ને જરા કળ વળી,

તેણે અરુણ સામે જોયુ, એ હજી નિશ્ચેષ્ટ પડ્યો હતો.

“રંજને તેની પાસે જઈ ને તેને ઢંઢોળ્યો.તેને બોલાવી જોયો,પણ અરુણ ભાન મા હોય એમ લાગતુ ન હતુ.

તેણે પોતાનો સેલ્ફોન ઉપાડ્યો.અને કિશોર ને ફોન જોડ્યો.

“બોલ રંજન, હમણા તો આપણે છુટા પડ્યા, હવે શું કામ આવી પડ્યુ..?”કિશોરે પુછ્યુ.

” એક ખબર આપવા ની છે…!”રંજને કહ્યુ.

“કેવી ખબર..?ખુશ્ખબર કે બુરી ખબર..?”કિશોરે પુછ્યુ.

“એ તુંજ નક્કી કર. મને તો સમજાતુ નથી .સારુ થયુ કે ખરાબ.”

“એવુ શું થયુ છે..?”

“અરુણ મળ્યો છે..!”

“ઓહ     ! શું વાત કરે છે..?એ ક્યા ગયો હતો..?”

“એજ સમજાતુ નથિ, ”

” કાંઈ કહેતો નથી..?”

” કહેવા ની સ્થિતિ માજ નથી, હું ઘરે  આવી એજ વખતે તેનો મિત્ર લખધીર તેને ઉંચકી ને આવ્યો એણે કહ્યુ કે તે રેલ્વેટ્રક ઉપર આત્મહત્યા કરવા જઈ રહ્યો હતો., એણે તેને બચાવી લિધો.અને ઘરે લઈ આવ્યો.”

“ડોક્ટર ને બોલાવ્યા..?”

” લખધીરે એક બે ફોન તો કર્યા છે,કદાચ ડોક્ટર ને પણ બોલાવ્યા હોય. પણ તું અહીં આવી જાને પ્લિઝ…!”

” કેમ..? મારુ શું કામ છે..?”

” એની ખબર કાઢવા આવીશ તો બધા ને સારુ પણ લાગશે અને મને જરા ટેકો રહેશે.”રંજને કહ્યુ.

” ઓકે હું આવી જાઉં છું.”કિશોરે કહ્યુ.

રંજને ફોન મુક્યો ત્યાં બારણે ટકોરા પડ્યા,રંજને બારણુખોલ્યુ, લખધીર ડોક્ટર ને લઈ ને આવ્યો હતો.

ડોક્ટરે અરુણ ને તપાસવા માંડ્યો.રંજન અને લખધીર ઉત્સુક પણે જોઈ રહ્યા.

“આમ તો બહુ ચિંતા કરવા જેવુ નથી લાગતુ. થોડો માનસિક આઘાત જેવુ લાગે છે, હું દવા લખી આપુ છું એ આપશો.હું કાલે ફરી વખત આવીશ.” કહી ડોક્ટરે વિદાય લિધી.

“લખધીર તુરતજ ડોકટેરે લખી આપેલી દવા લેવા ગયો. થોડી વાર માંજ કિશોર આવી ગયો.તેણે અરુણ ની પાસે જઈ તેને હલાવી જોયો.

” ડોક્ટર હમણાજ આવી ને ગયા, બહુ ચિંતા કરવા જેવુ નથી એમ કહી ને ગયા.” રંજને કહ્યુ.અને તેણે સ્મિત કરી ને કિશોર સામે આંખ મિચકારી.

.”અરુણ ક્યાં ગયો હતો એ હજી કોઈ ને ખબર નથી એમ..?”

” હા, એ જરા ભાન મા આવે તો પુછી શકાય. એના કપડા કોણ નાખી ગયુ.,એ રેલ્વે ટ્રેક ઉપર કેમ ગયો. એ બધુ બહુ ભેદભરમ વાળુ લાગે છે.”રંજને કહ્યુ.

“પોલિસ કેમ નથી આવી..?”કિશોરે શંકા વ્યક્ત કરી.

” એ ખબર નથી.કદાચ લખધીરે પોલિસ ને જાણ કરી દીધી હશે.પણ હવે આપણે શું કરીશુ..?”રંજને કહ્યુ.

” કેમ આપણે શું કરવા નુ છે..?”

“હું તો એવુમાનતી હતી કે અરુણ હવે પાછો નહી આવે અને આપણે સહેલાઈ થી લગ્ન થી જોડાઈ શકિશુ.પણ હવે અરુણ પાછો આવ્યો તો આપણા લગ્ન પણ લંબાઈ જશે ને..?”રંજને કહ્યુ.

” અરુણ નો મિત્ર આપણ ને મદદ કરશે.દિલેરસિંહ ને ભૂલી ગઈ..?”

” એ પણ એક ભેદભરમ જેવોજ મને તો લાગે છે, એણે આપણ ને લગ્ન કરવા નુ સુચન તો કર્યુ છે પણ એ આપણ ને મદદરુપ થાય એવુ ધારી ને બેસી ન રહેવાય. ગમે તેમ તોયે એ અરુણ નો મિત્ર છે, એ એનુ ભલુ ઇચ્છે કે આપણુ..?”રંજને કહ્યુ.

“એ અરુણ નોજ મિત્ર છે એ સાચુ પણ એ સમજે છે કે આ લગ્ન થી તું પણ સુખી નથી કે અરુણ પણ સુખી નથી, એટલે તો એણેજ સામે થી આપણ ને લગ્ન કરી લેવા સમજાવ્યા હતા.એ તો થઈ પડશે, હમણા ચિંતા કરવા ની જરુર નથી.”કિશોરે કહ્યુ.

લખધીર દવા લઈ ને આવ્યો. અને રંજન ના હાથ મા ટેબ્લેટ્સ ની સ્ક્રિપ્સ મુકી.

“આ બે ગોળી હમણાજ એને આપી દે..”

રંજન પાણી લઈ આવી, અને અરુણ ની પાસે બેસી ને તેનુ મોં ખોલવા પ્રયત્ન કરવા લાગી.

લખધીર પણ તેની નજિક ગયો.

“અરુણ..!મોં ખોલ ,,    દવા લઈ લે..” તેણે અરુણ ના કાન મા મોં રાખી ને કહ્યુ.

“અરુણે આંખો સહેજ ખોલી, અને તેની આંખ ની કિકિ ચકળવકળ ફરવા લાગી,

“અરુણ…!અરુણ…!આ દવા લઈ લે….!” લખધીરે ફરીથી કહ્યુ.

” મને અહીં કોણ લાવ્યુ..?”અરુણે નિર્બળ સ્વરે પુછ્યુ.

“હું લઈ આવ્યો તને, આ તારુજ ઘર છે…”લખધીરે કહ્યુ.

અરુણે સાંભળ્યુ ન હોય એ રીતે ફરીથી એજ પ્રશ્ન કર્યો.

“મને કોણ લાવ્યુ..?”

‘”હું લાવ્યો..” લખધીરે ફરીથી કહ્યુ.

” જવાબ તો આપો.. મને કોણ અહીં લાવ્યુ..”અરુણે ફરીથી એજ સવાલ કર્યો.

લખધીરે રંજન અને કિશોર સામે જોયુ.

” અરુણ…! કેમ સાંભળતો નથી..?”લખધીરે મોટા અવાજે કહ્યુ.

” અરુણે કોઇ પ્રતિભાવ ન આપ્યો.

” અહીં કોણ કોણ છે..?મને ક્યાં લઈ આવ્યા છો..?મારા મિત્ર લખધીર ને ખબર આપો…” અરુણ બોલ્યો.

” અરુણ… અરુણ…..! કેમ આમ કરે છે..?હું તારી સામેજ છું, આ તારુ ઘર છે…..” લખધીરે ચિંતિત સ્વરે કહ્યુ.

” લખધીર ને ખબર આપો….    મને ઘરે લઈ જાઓ….”અરુણે ફરીથી કહ્યુ.

લખધીર રંજન સામે જોવા લાગ્યો.

” મને લાગે છે કે અરુણ સાંભળવા ની શક્તિ પણ ગુમાવી બેઠો છે કે શું..?”તેણે સાશંક સ્વરે કહ્યુ,

” ના હોય….!” રંજને મુખ ઉપર ગભરાટ દર્શાવતા કહ્યુ.

” એવુજ લાગે છે…!અરુણ કોઈ વાત ને રિસ્પોંસ નથી આપતા….! કિશોરે પણ કહ્યુ.

” અરુણ…!અરુણ….! લખધીરે અરુણ ને હલબલાવતા મોટા અવાજે તેના કાન મા કહ્યુ.

” કોણ છે…? મારુ સાંભળતા કેમ નથી..?મારા મિત્ર લખધીર ને ખબર આપો…….” અરુણે અકળાઈ ને કહ્યુ.

લખધીરે રંજન સામે જોયુ.

” એક નવી આફત….!અરુણ ના કાન પણ ગયા….!” તેણ કહ્યુ.

” ઓહો….!આંખ તો ગયેલિજ  હતી હવે કાન પણ ગયા.હવે કેમ સાંભાળાશે….?’રંજને કહ્યુ.

” ઇશ્વર કરે તે ખરુ.”લ્ખધીરે કહ્યુ.

ત્રણે જણા એક બિજા ની સામે જોઇ રહ્યા.

અન્ધ અરુણ હવે બધિર પણ થઈ ને આવ્યો હતો…!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s